Dat zo velen geboren zijn om slaaf te zijn? Nee, dat is niet waar.
Het is wel zo.
Hij vertelde me dat.
Pelagius leerde mij dat iedereen vrij is.
Gelijken.
En dat iedereen zijn eigen toekomst kan kiezen.
Leren? Hoe?
Een jaar geleden werd Pelagius vermoord.
Germanius en de anderen, werd verdoemd door zijn lessen.
Zij hebben hem uit de kerk verbannen, en toen vermoord.
Het Rome waarover jij spreekt, bestaat niet.
Alleen in je dromen.
Is er een andere weg? - Nee.
We moeten over het ijs.
Haal iedereen uit de rijtuigen. Zeg ze zich te verspreiden.
Ridders. - Ik ben het zat om te vluchten.
De Saksen zijn zo dichtbij, mijn kont doet zeer.
Ik hield toch al niet van over mijn schouder kijken.
Met plezier maak ik een einde aan al die herrie.
Kunnen we eindelijk het gezicht van die rotzakken zien.
Hier. Nu.
Jols, jullie twee, neem de paarden.
Gaines, jij moet de mensen leiden.
Het grote Saksische leger is landinwaarts...
dus als je de kustlijn volgt tot zuidelijk van de muur, ben je veilig.
Maar, je bent met zeven tegen tweehonderd. - Acht.
Je kunt een extra boog gebruiken.
Ik wil liever vechten. - Jij krijgt je kans gauw genoeg.
Deze man is nu jullie Kapitein. Je doet wij hij zegt. Begrepen?
Ja.
Ga.
Kom op dan, doorlopen.
Ik kan vechten. -Nee.
Jij moet alles onthouden wat je hebt gezien.
Er is maar één ding wat je moet doen.
Zorgen dat je in Rome geraakt.
Wachten op mijn commando.
Je lijkt bang.
Veel eenzame mannen daar.
Maak je geen zorgen, ik zal hen jou niet laten verkrachten.
Wij zijn buiten bereik.
Dat zie ik.
Ik denk dat ze op een uitnodiging wachten.
Bors, Tristan.
Ze zijn ver buiten bereik.
Vooruit.
Richt op de flanken zodat ze zich groeperen.
Terugtrekken.
Blijf in het gelid. Blijf bij elkaar.
Blijf, of ik dood je eigenhandig.
Het zal niet breken, terug.
Terugtrekken.
Klaarmaken voor het gevecht.
Dag!
Dek hem.
Boogschutters.
Vooruit.
Dood hem.
Het ijs breekt.
Dood hem.
Terug.
Terugtrekken, Arthur.
Dood hem.
Blijf bij me.
Dagonet, blijf bij me.
De Goden zij dank. Tegen alle verwachtingen in...
Alecto, laat me je bekijken. Ga asjeblief uit mijn weg!
Je hebt gezegevierd.
Jonge Alecto, laat me je bekijken.
Je bent hier.
Lucan. Jij daar jongen, stop.
Onze geweldige ridders. Jullie zijn vrij man nu.
Geef me de papieren. Kom. Kom.
Jullie papieren met een veilige doorgang door het Romeinse Rijk.
Pak aan, Arthur.
Bisschop Germanius, vriend van mijn vader.
Jullie zijn vrij nu.
Jullie kunnen gaan.
Bors.
Bors!
Voor Dagonet.
Dit maakt hem geen vrij man.
Hij is al een vrij man.
Hij is dood.
Vaarwel, oude vriend.
We komen spoedig langs.
Laat ons drinken.
En dronken worden.
Een graf zonder zwaard.
Het was mijn vaders wens...
dat als hij stierf op dit eiland,
hij begraven zou worden met zijn Ridders.
Stierf hij op het slagveld?
Het is een familie traditie.
Ik begrijp waarom jij denkt dat je hier niets meer hebt.
Alleen…
wat jij en je ridders hebben gedaan...
je hebt je daden.
Daden alleen betekenen niets, tenzij voor een hoger doel.
Wij hebben een oorlog gestreden voor een Rome dat niet bestaat.
Is dat de daad waarover ik moet beoordeeld worden?
Jij bleef en vocht toen je niet hoefde.
Je doodde slechte mannen, terwijl je kon vluchten.
Je deed dat alles zonder reden.
Palegius vertelde me eens.
Er is geen ergere dood,
dan het einde van hoop.
Jij en ik zijn niet de beleefde mensen, die leven in gedichten.
Wij zijn gezegend en vervloekt door onze tijd.
Misschien hebben wij die vloek, zelf op ons toegebracht.
En de zegen!
Waar ben je bang voor, Arthur?
Jij houdt van dit land.
Britons met een Romeinse vader.
Rome is dood
Deze plaats, dit land, jouw thuis
Is de laatste voorpost van vrijheid.
Van alles wat je lief hebt.
Dit zijn jouw mensen.
Vader.
Ik heb gefaald.
Je bent het respect verloren van de vijand.
Ik offer u mijn leven, voor mijn schande.
Nee.
Nee, zoon.
Raewald!
Jij bent tweede in rang nu.
Je bent als een zoon voor mij.
Wat de morgen brengt.
Kunnen we niet weten
Arthur, kom naar de muur, nu!
De Saksens zijn hier. Aan de kant.
Ridders, mijn reis met jullie eindigt hier.
Moge God met jullie zijn.
Dit is niet Rome's oorlog.
Dit is niet jouw oorlog.
Sta stil!
Al die jaren waren we samen.
Al die beproevingen,
het bloed dat we verspilden.
Waar was dat alles voor?
Als het niet was voor de vrijheid.
En nu we zo dichtbij zijn...
nu het eindelijk voor het grijpen is. - Kijk me aan.
Betekent dat alles niets?
Vraag jij me dat?
Jij, die me het best kent van allen.
Dan doe dit niet.
Alleen een zekere dood wacht je hier.
Ik smeek je in naam van onze vriendschap.
Wees dan mijn vriend nu en probeer mij er niet van te weerhouden.
Omhels de vrijheid die je verdiend hebt, en leef voor ons tweeën.
Ik kan je niet volgen, Lancelot.
Ik weet nu, dat al het bloed wat ik heb vergoten,
al de levens die ik heb genomen,
hebben me gebracht tot dit moment.
Recht door!
Artorius!
Rus!
De Romeinen hebben de muur verlaten.
En de ridders?
Zij leiden een karavaan weg van het fort.
Zij gaan naar het zuiden...
met hun staart tussen de benen.
Dus, er zal geen tegenstand zijn?
Een paar dozijn burgers.
We gaan je mensen afslachten. Ik denk dat je moet kijken.
Die boom daar is misschien een goede plaats.
Daar op de heuvel.
Een enkele Ridder.
Zei je niet net dat ze weg waren?
Wat is dit?
Een geest?
Eén man. Een kleine vlieg op de rug van je grote leger.
Wie is hij?
Arthur.
Waar ik ook ga op dit eiland, ik hoor jouw naam.
Altijd half gefluisterd, alsof je...
God bent.
Al wat ik zie is...
vlees, bloed.
Niet méér God dan het wezen waarop je zit.
Wat zijn je eisen, Saksen?
De Romeinen hebben je verlaten.
Waarvoor vecht je?
Ik vecht voor een doel dat noch Rome noch jij begrijpt.
Je komt om vrede vragen...
Jij zou op je knieën moeten zitten.
Ik kwam om je gezicht te zien...
zodat ik je alleen kant vinden op het slagveld...
en het zou goed zijn voor u als jij mijn gezicht herinnert, Saksen.
Omdat, de volgende keer als je het ziet…
zal dat het laatste zijn wat je op deze aarde ziet.
Eindelijk,
een man waardig om te doden.
Maak de mannen gereed voor het gevecht.
He! Je bent vrij.
Hij heeft een plan, die Romein.
Stuur wat er over is van je infanterie.
De mannen zullen omkomen. - Het zijn mijn mannen.
Gevecht formatie.
Nu, blijf je hier bij mij.
Terug. Terug in formatie.
Ridders, de gift van vrijheid is van jullie bij rechte.
Maar het thuis wat we zoeken is niet in een ander land.
Het zit in ons.
En in onze daden op deze dag.
Als dit is ons lot…
zo zal het zijn dan
Maar laat de geschiedenis onthouden…
dat we als vrije mannen ervoor gekozen hebben,
om het zo te maken.
Daar, op de heuvel.
'Victorie'
De ridders, zijn demonen.
Dat is de poort naar de hel.
Raewald, De linker flank.
Jij gaat met hem mee.
Vooruit.
Schilden omhoog.
Aanvallen!
Arthur.
Mijn leven moest genomen worden.
Niet dit.
Nooit dit.
Mijn moedige ridders. Ik heb gefaald.
Ik heb jullie noch niet van dit eiland afgehaald...
noch heb ik jullie overtuiging niet gedeeld.
Gedurende 200 jaar hebben ridders gevochten...
en gestorven voor een land niet de hunne.
Maar op die dag op de Badon heuvel,
al die vochten riskeerden hun leven voor een groter doel.
Vrijheid.
Arthur. Guinevere.
Onze mensen zijn één,
zoals jullie zijn.
Nu zal ik echt met jullie moeder moeten trouwen.
Wie zegt dat ik je wil?
Koning Arthur.
Laat iedere man, vrouw en kind getuigen zijn...
dat vanaf vandaag,
Alle Britten verenigd zullen zijn in één gezamenlijk doel.
Arthur! Arthur!
Artorius!
Voor de ridders die hun leven gaven,
hun dood was evenmin de oorzaak voor rouw of verdriet.
Zij zullen voor altijd verder leven.
Hun namen en daden zullen worden doorverteld...
van vader op zoon,
van moeder op dochter...
in de legende van Koning Arthur en zijn Ridders.